Diario de una guerrera nubia.

15.1.05

Atención señores viajeros destino Fangorn 

Din don diiin:
Amanbus se complace en informarles de que en el Viaje se cuecen cambios. Por influencias énticas (que no étnicas)los cambios serán lentos y puede que no sean apreciables en mucho tiempo. Pero por nuestra parte tenemos... ¿cómo era esa palabra tan de moda? Ah, sí,eso: tenemos talante, talante de cambio. No sólo cambios estéticos (que nos llevarán su tiempo, porque estamos en pañales en esto del diseño web) sino también de contenidos. Vamos a retomar las ideas iniciales y tratar de, ahora sí, llevarlas a buen puerto.
A ver que ocurre. Por lo de ahora vamos con calma.

Disfruten de la visita al Bosque y no olviden: Nunca apresurarse!

Desde Amanbus queremos darles las gracias por su atención, atención que sin duda no nos merecemos. El Viaje continúa.

Din don diiiiiin!
|

14.1.05

Quitade as vosas sucias mans de Manoel Antonio! 

É a miña media laranxa poética, entendémonos á perfección: el compréndeme a min, eu compréndoo a el. E din que iso é dificil: "Manoel Antonio é o escritor máis complexo da poesía galega" bla bla bla, bla bla. Para min é simplemente o mellor.
Desde este pequeno recuncho fago un chamamento de redescubrimento do grande poeta de Rianxo. Non sei por qué pero parece ser o noso grande esquecido.

ANACOS

...Que non nos abandoa
namentras vivimos
Pero que doi.
Pol-a corredoira
a tombos
a voz d'o carreteiro
vai soneando:
Ei boi...!
Algo d'as estrelas
ó escintilear
ten algo de seu posto n-os bois.
Algo d'as palabras
graba-se n-o vento
Sempre e mais dispois.


SÓS

Fomos ficando sós

o Mar o barco e mais nós.

Roubaron-nos o Sol

O paquebote esmaltado

que cosía con liñas de fume

áxiles cadros sin marco

Roubaron-nos o vento

aquel veleiro que se evadeu

pola corda floxa d´o horizonte

Este oucéano desatracou d´as costas

e os ventos d´a Roseta

ourentaron-se ao esquenzo

As nosas soedades

veñen de tan lonxe

como as horas d´o reloxe

Pero tamén sabemos a maniobra

d´os navios que fondean

a sotavento d´unha singladura

N-o cuadrante estantío d´as estrelas

ficou parada esta hora:

O cadavre d´o Mar

fixo do barco un cadaleito



Fume de pipa Saudade

Noite Silenzo Frio

E ficamos nós sós

Sin o Mar e sin o barco

nós.

Sei que son os coñecidos, pero para toda esa xente que non o coñece é un bo xeito de comezar. Non me deixa o blog mante-los recursos tipográficos, principalmente os sangrados que son de tanta importancia dentro da concepción da poesía de Manoel Antonio. Mais nada podo facer.

Bikiños da Guerreira.
|

This page is powered by Blogger. Isn't yours?

Weblog Commenting and Trackback by HaloScan.com
[ < | Las 5 del Viernes | > ]