Diario de una guerrera nubia.

30.4.05

Si me das tantas pistas no sabré que contestar 

[+Mama_Wit] nombre anterior a tirion (1 pal.)
Una pista: kô-
Otra pista: kôr
[+Mama_Wit] Se acabó el tiempo. La respuesta era kôr. Autor de la pregunta: Insultado (#2129914)

Hecho de menos aquellos tiempos.
|

27.4.05

Awiiiiiii como mola 

|

Ayuda 

Me gustaría cambiar la plantilla del blog, pero necesetaría ayuda profesioná.

¿Alguien se presta?

Neith pone cara de buena.
|

Estractos da entrevista a Claudio Rodríguez Fer 

Por Laura Aira xD

P- ¿Cales son as principias liñas da túa actividade como investigador?
R- As dúas liñas máis importantes son a literatura e as conexións entre esta e a Guerra Civil. Interesoume particularmente a poesía contemporánea; poesía galega, pero tamén en español, francés ou inglés.
Investiguei tamén sobre autores que me interesaron en particular como Dostoievski ou Borges; e sobre o cine, unha das miñas afeccións e paixóns mayores.
P- ¿Atopaches moitos problemas á hora de realizar as túas investigacións sobre a Guerra Civil?
R- Cando comecei a investigar sobre a guerra durante o franquismo as dificultades eran extraordinarias: estaba practicamente todo vedado, nin sequera se podía publicar sobre o tema. Os meus primeiros escritos censurados na prensa tiveron que ver moitas veces coa Guerra Civil. Xa durante a democracia, cando fixen a miña tese de doutoramento sobre a literatura durante a Guerra Civil, atopei tamén dificultades: non se podía acceder a moitos arquivos, había persoas interesadas en que non se investigara..., e iso que eu traballaba no campo literario, porque os que traballaban directamente no campo histórico tiveron moitas máis dificultades e aínda as están a ter.
P- ¿Existe descoñecemento sobre a Guerra Civil na sociedade actual?
R- Dende logo que sí. Hai unha certa tendencia ao esquecemento, a non querer saber de máis. A sociedade moitas veces se refuxia na ignorancia como un mecanismo autodefensivo ante a verdade. O pauto de silencio que tivo lugar durante a Transición séguese mantendo hoxe en día.
P- ¿Que deberiamos facer para recobra-la memoria das víctimas da guerra?
R- No caso dos escritores e dos artistas debemos recupera-la súa obra e poñe-la en difusión e disposición do mundo. En canto ás demais víctimas hai que honralas poñendo tamén a disposición do público a historia real das súas vidas. Hai que abrir tódolos arquivos para que os historiadores recuperen esa memoria; honrar a esas víctimas a través de monumentos, de rúas dedicadas...
P- ¿Que importancia terá entón a celebración do Día das Letras Galegas na honra de Lorenzo Varela?
R- Cando se homenaxea a Lorenzo Varela estase homenaxeando tamén a tódolos resistentes antifascistas. El é un paradigma perfecto desa loita, así que é inevitable, ao honra-la súa memoria, facelo tamén sobre tódolos loitadores antifascistas. Alégrome de que Lorenzo Varela sexa homenaxeado cun Día das Letras Galegas.
P- Na túa obra sempre tes un oco para Lugo, ¿como foi a investigación a nivel local?
R- O Lugo de hoxe é como é precisamente polo que pasou daquela. Lugo foi un caso moi particular durante a Guerra Civil porque había algún sector galeguista pero de dereitas que durante a propia guerra continuou publicando e escribindo en galego. Mais tamén houbo unha represión forte respecto de tódolos elementos democráticos.
P- O último número de Unión Libre foi un monográfico titulado “Memoria Antifascista de Galicia”, ¿que razóns impulsaron á realización deste?
R- Xa en números anteriores tratamos temas relacionados tanto coa represión en Galicia como cos escritores e artistas que tiveron que marchar ao exilio. Chegou a ocasión de facer este número ao poñernos en contacto cunha serie de historiadores que podían acometer sistematicamente este traballo, provincia a provincia e en casos paradigmaticos do que pasou en Lugo e noutros lugares, a parte dunha colaboración literaria e artística por parte de Isaac Díaz Pardo, Carmen Blanco e mais eu.

P- ¿Como xurdiu a idea de crear Unión Libre?
R- Foi unha idea que tivemos Carmen Blanco e mais eu na xuventude. Na Transición pensamos en facer unha especie de tribuna, daquela aínda clandestina, que recollese as nosas ideas, de carácter antifascista, liberacionista, feminista, ecoloxista, pacifista... Comezamos a publicar unhas follas clandestinas feitas de maneira multicopiada. Despois, polos avatares da vida non puidemos dedicarnos máis a este proxecto posto que fixemos outras moitas cousas, como a nosa obra. Será en 1996, en contacto con persoas que pensaban da mesma maneira e que querían facer unha revista das mesmas características, cando decidimos editar xa como revista “Unión Libre, Cadernos de vida e culturas”, en Edicións do Castro.


|

26.4.05

Al final... 

...parece que me he sacado el carnet de conducir.

Tengo que actualizar pero carezco de tiempo.

Pobre de mí.
|

14.4.05

Tenía que hacerlo 

Hablando de que había visto un coche con una bandera de la República por la calle... pensé que este año a lo mejor estaba bien hacer algo más que la típica miradita hacia el cielo y el suspiro.
Así que... aunque sea una auténtica declaración política...
|

7.4.05

Titirititiiiii que fenomenal 

titirititiiiiiii atasco en la nacional... Llevo 2 días despertándome cantando esta canción.
Hoy soñé con unos maravillosos seres demoníacos que mandaban y a los que les llegaban cartas. Yo estaba en su fortaleza o lo que fuera y se suponía que si me mandaban según que carta moriría o algo. Pero eran más divertidas las cartas que les llegaban a ellos. Eran como nazgûlitos, voladores ellos y... carteros. Es una pena que no recuerde más cosas de mi sueño, porque si llego a saber algo más del mundo de los nagûlitos carteros podría escribir una genial historia sobre mundos paralelos. Espero poder volver a soñar con ellos para ver si descubro algo más (arriesgándome a morir en el acto, si al final les da la gana de mandarme la dichosa cartita, aunque siempre puede ser que me mandasen una carta por la que me convirtieran en nazgûlita como ellos :m interesante xD)
Sí, los sueños dan para mucho, y mis extraños sueños dan para más. Pero me tuve que despertar toda apresurada para venirme a la facultad y realizar el último repaso pre-presentación del trabajo sobre Pérez-Reverte.

Por la noche quedaré con Santi (al alevín de físico) para ir al qmf que empieza a las 10. Eso me dijo él en un sms. Le pregunté que qué demonios era un qmf pero no me ha contestado. Estuvimos dándole vueltas mientras acabábamos el trabajo de Reverte, pero cada versión es peor: 1) qmf= que me f*****, muy sospechoso... espero que no; 2) qmf=química meets física, una especie de botellón conjunto o algo, pero me da a mí que no, demasiado pijo eso del "meets" xD Así que no sé a que demonios voy a las 10 de la noche.

Por otro lado ayer hice el primer recuento de mi bote para el viaje a Asturias, con total de... ¡¡¡¡¡47'32 €!!!!!!! Amos, que por ahora ni pal bus tengo. Dejaré de comer o algo, o venderé rifas, porque quiero comprar comprar comprar muchas cositas en Asturies (Vagret prepárate para un ataque de consumismo en toda regla, aunque sé que no te importa xD)

Ala dejo de rayar con mis movidas personales que me es hora. Besitus a mi family, que sé que alguna que otra personita sólo sabe que es de mi vida por lo que escribo aquí.
|

6.4.05

Aaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhhh 

Habrase visto tal cosa... no es cierto no nooooooo yo sólo soy atea, lo juro. ¡Cómo voy a creer en Satán si no creo en nada!Aaaaaaaaah esto ta mal aahh (a veces me salen cosas contradictorias en los test).
You scored as Satanism. Your beliefs most closely resemble those of Satanism! Before you scream, do a bit of research on it. To be a Satanist, you don't actually have to believe in Satan. Satanism generally focuses upon the spiritual advancement of the self, rather than upon submission to a deity or a set of moral codes. Do some research if you immediately think of the satanic cult stereotype. Your beliefs may also resemble those of earth-based religions such as paganism.

Satanism

92%

atheism

79%

agnosticism

75%

Buddhism

67%

Paganism

67%

Judaism

46%

Islam

38%

Christianity

21%

Hinduism

8%

Which religion is the right one for you? (new version)
created with QuizFarm.com
|

DÍA TOLKIEN (Crónica escrita) 

Ju... pero qué bien me lo pasé este fin de semana. Sobre todo el sábado. ¡Qué gran día! Así que en primer lugar agradezco y felicito a los culpables.

El sábado comenzó temprano, o al menos temprano para lo que es habitual en mí. Me desperté a las 09:30, me duché, desayuné y salí a comprarle los regalos cumpleañosos a Eriol. Para variar perdí el bus y tuve que ir anda que te andarás hasta el centro. Pero esa parte del día no fue precisamente la más interesante.

A las 13:20 había quedado con Gavin en los cines Valle Inclán. Llegué tarde mal y arrastro porque esa no es la zona que más controlo de la ciudad y di unas cuantas vueltas a la manzana como una idiota hasta que al fin los encontré. Una vez allí Gavin me llamó para que me fuese a casa de Anariel. Y para allí me fui. Pero tampoco fue esa la parte más interesante del día.
Comimos unos deliciosos bocadillos en la verde pradera delante de la Facultad de Química y Adrián se dedicó a ponernos nombres. A mí me tocó "Misterio Inimaginable" xD A las 15:00 horas aprox. echamos a andar camino de la estación de tren.
A la altura de la Plaza Roja dejamos traumatizado de por vida a un tío que nos vino a pedir fuego, precisamente en el momento en que estábamos cruzando la calle, con lo cual daba la ligera impresión de que huíamos de él. Los amigos se percataron y sentenciaron que tenía cara de violador.
A las puertas de la estación nos esperaba ya Gavin. Compramos nuestros billetitos, todos pijos ellos, que íbamos en el Nexios, y echamos a andar destino A Coruña.
La emoción se palpaba en el ambiente. Bueno, yo estaba emocionada y palpaba emoción por todos los lados, el resto de la gente supongo que no xD
Llegamos a Coruña una hora más tarde y... no nos estaba esperando nadie sino que tuvimos que esperar nosotros allí hasta que llegaron Andûr y Tury (bueno vale, apenas esperamos unos minutillos :p) Yo por aquel entonces ya estaba hasta las narices de cargar con el bolso de los libros. ¡En mi vida me había imaginado que el Silma, los Inconclusos y Beowulf pesaran tanto! ¡Y total no los utilizamos para nada! Pero quedaban bien encima de la mesa.
Tras una parada técnica de aprovisionamiento en casa de Tury y de encontrarnos con Eledhwen (a la cual aun no conocía ^^) y Lokion nos fuimos al parque de Santa Margarita.
Allí, y mientras me comía felizmente un helado de nata, fue llegando cada vez más y más gente hasta que al fin estuvimos (casi) todos. La mesa se nos quedó muy pequeñita y medio Hithlum tuvo que quedarse de pie, pero eso es algo insignificante en un Día Tolkien (lo dice una hobbita que estuvo sentada todo el rato).
Posteriormente nos desplazamos hasta un anfiteatro a algo que imitaba a. Allí pusieron música que prácticamente nadie escuchó, pero entendámoslo, teniendo a nuestros dos queridos presidentes cantando... ¡todos pasamos de la Tolkien Ensemble! He de decir que fue uno de los momentos en los que mejor me lo pasé, allí todos sentados cantando o aprendiendo la técnica del fumar en pipa (gracias a las sabias indicaciones de Tury).
La tarde avanzaba y cuando las nubes comenzaron a amenazar con lluvia fuimos a refugiarnos a casa del susodicho Tury. Aquel también fue un gran momento, sobre todo para mí, que me agarré a una espada que andaba por allí (y que no sé de quien era) y no había quien me la quitase de las manos (pese a que apenas podía con ella...). También anduve con el estandarte del smial de Arthlond, cotilleé los libros y frikadas que el bueno de Tury tenía en su casa y bueno... pasé el rato hasta que nos fuimos a cenar.
¡La cena! ¡Imagínense el restaurante lleno hasta los topes de... tolkiendilis!!!! Al estar in the middle of the mesa me sentía un poco entre dos conversaciones, pero yo, como buena hobbit, comía y callaba (bueno mentira, que estaba a todas xD).
(A todo esto el Papa había muerto ya :(, pobre hombre... espero que esté en el cielo en el que él creía al lado del dios en el que él creía, aunque yo no crea en ello).

Nocturnidades...
Anduvimos por diversos sitios de cuyo nombre no me acuerdo hasta que fuimos a parar a las puertas del Pánico. No ví a ningún conocido, pero bueno, estaba en buena compañía y eso era lo importante.
La noche terminó con 8 de nosotros (Linderel, Anariel, Niniel, Gavin, Tury, Lokion, Andûr, YOGA xD y servidora) en la playa haciendo el mono un rato antes de irnos una última vez a casa de Tury, con parada intermedia en casa de Niniel para recoger nuestros petates y despedirnos de ella. En casa de Tury vegetamos un poco hasta que fueron las 6 de la mañana y llegó el momento de partir.
A las 6:20 echó a andar nuestro tren de vuelta (que ya no era un piji nexios). Al llegar a Santiago yo estaba profundamente dormida y fue Gavin quien me salvó de que el tren se marchase rumbo a Vigo conmigo dentro. Pillé un taxi, llegué a casita, desayuné, preparé los regalos de Eriol y a las 8:30 aprox. me metí en el sobre, para volver a despertarme a las 11:00 y preparar la primera lasaña de mi vida. Eriol se lo merecía.

Por si queda algún atisbo de duda lo pasé fenomenalmente. Fue uno de los mejores días que recuerde y me gustaría tener días Tolkien más a menudo, si eso supone estar con gente tan maravillosa como vuesas mercedes.

Besitos hobbíticos,
Pervinca Tindómiel Tuk.
|

This page is powered by Blogger. Isn't yours?

Weblog Commenting and Trackback by HaloScan.com
[ < | Las 5 del Viernes | > ]